|
PRZEORAT |
|
Mazowsza |
|
|
|||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
|
|
|
|
|
|||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
|
Postrzega się właściwość Orderu Świętego Stanisława, który swą historią zwiera dobroczynne intencje Kawalerów i Dam Orderu oraz staje się źródłem inspiracji charytatywnej dla wrażliwych na cierpienie ludzi współczesnej Europy i współczesnego świata. |
|||
|
Honorując naturalną potrzebę ustawicznego rozwoju etyki, a w szczególności dla krzewienia ładu moralnego w postępowaniu, dobroczynności dla niedoli i współczucia dla cierpienia - tworzy się stowarzyszenie ludzi dobrej woli, których znakiem jest Order Świętego Stanisława. Pragnie się zaangażować do tych intencji wolę i energię wszystkich osób odznaczonych Orderem niezależnie od wyznania, pozycji społecznej i trybu otrzymania oraz liczy się na współdziałanie w tym względzie polskich instytucji oraz podmiotów organizacyjnych i gospodarczych upatrujących w tym szlachetnym zamierzeniu jednej z polskich racji stanu. |
|||
|
/Statut Konfraterni Orderu Świętego Stanisława w Warszawie/ |
|||
|
Służba bliźniemu winna być głównym celem życia każdego z nas, a tymczasem codzienność dyktuje twarde reguły egoistyczne i czysto konsumpcyjne, gdzie nie ma miejsca na wyrozumiałość, cierpliwość czy litość. Kawalerowie i Damy Orderu Świętego Stanisława są członkami, oddanymi życiu w zgodzie z zasadami chrześcijańskiej wiary i miłosierdzia dla innych. Obojętność ogarniająca świat chłodem i brakiem współczucia, to mur znieczulicy, jakim otaczają się ludzie coraz bardziej odporni na potrzeby braci. Nie zdają sobie sprawy z tego, że każdy z nich nie jest tu sam, a radością dzielenia się swym sercem, czasem pomocą innym, ubogacają samych siebie i zasługują sobie na Bożą miłość. |
|
|
|
||||||||||||||||||||||||||||||||||||