Order ustanowił 7 maja 1765 r. Stanisław August Poniatowski. Nadawany był corocznie podczas uroczystości ku czci św. Stanisława. Miał zgodnie ze swoją dewizą - „Nagradzając, zachęcać" do wspierania charytatywnej działalności króla.

Po upadku Powstania Listopadowego, Or­der włączono do odznaczeń rosyjskich. W niepodległej Polsce Orderu nie odnowio­no, właśnie ze względu na przywłaszczenie odznaczenia przez władze carskie. Reakty­wował go dopiero w 1979 r. Juliusz Nowina-Sokolnicki, który został jego Wielkim Mi­strzem. W 1990 r. przekształcił go w Suwe­renny Order Świętego Stanisława, odzna­czenie międzynarodowe, poświęcone „idei braterstwa ludzi wszystkich wyznań i ras".

„Dawny Order stał się prywatnym odzna­czeniem międzynarodowym", czytam w Wikipedii. Płk. Andrzej Szkoda, Przeor Prze­oratu Mazowieckiego, organizator inwesty­tury, powiedział mi: „Bez względu na to, czy jest to prywatne odznaczenie, czy nie, służy ludziom potrzebującym. Szukamy sponso­rów, organizujemy zbiórki pieniędzy i loterie. My, na Mazowszu, opiekujemy się świe­tlicą TPD w Siedlcach, Sanktuarium Matki Boskiej w Kałkowie-Godowie, gdzie jest ośrodek dla dzieci niepełnosprawnych, dom starców i dom samotnej matki. Zgodnie z królewskim statutem, zajmujemy się warszawskim Szpitalem Dzieciątka Jezus".

W 30 krajach mieszka około 3,5 tyś. Dam i Kawalerów. Na 125. inwestyturę światową, drugą warszawską, przyjechał z Londynu Wielki Mistrz i stu zagranicznych gości.

Pytam, w jaki sposób współcześnie można zinterpretować dawną, królewską dewizę „Nagradzając, zachęcać"?

— Ta dewiza jest ciągle aktualna. Nagradzamy tych, którzy niosą pomoc potrzebującym, zachęcamy społeczeństwo do niesienia pomocy

[powrót]